Om 8 uur loop ik Windesheim binnen, mij afvragend of ik ooit wel eens zo vroeg op school aan ben gekomen. Vandaag heb ik echter een reden, de projectdag van DBKV 2e jaar en een havo 4 klas uit Raalte. Al maanden zijn wij bezig opdrachten te bedenken voor de leerlingen uit deze klas, deze opdrachten te begeleiden en de dag te organiseren.  

 

Ik zelf zit in de registratie team en zal de hele dag alles vast leggen op video camera. Uiteindelijk zal ik dit verwerken tot een korte film, waardoor niemand deze dag zal vergeten.   Andere studenten hadden zich gestort op de theorie toets, coordinatie, lunch, workshops en activiteiten. De dag werd een goed georganiseerde en plezierige dag voor iedereen.

De leerlingen werden eerst ontvangen met wat te drinken, maar moesten daarna al vrij snel beginnen aan hun theorie toets, dan is de grootste spanning er teminste vanaf. Later kregen ze een grond leiding en daarna werden ze beoordeeld op hun praktijk werk. De workshops waren in de middag en waren door de leerlingen van te voren al gekozen. De dag werd afgesloten met foto's van de dag waar iedereen iets over kwijt kon.

 

Zo'n dag door een video camera zorgt ervoor dat je steeds in het draaiboek bij moet houden waar je moet zijn. Ook wilde ik steeds zorgen dat ik geen onzin op de film zou zetten, maar ook dat ik de leuke momenten niet zou missen. Uiteindelijk zal ik wel meer dan een half uur film terug moeten brengen naar tien minuten film, zodat iedere leerling en student hem kan uploaden en kan bekijken.

Op deze dag is ook een journalist van de Stentor langs gekomen, die er voor zou zorgen dat er een stuk over deze dag in de klas zal komen. Meteen toen ik hem zag lopen wist ik dat ik deze man kende, en hij kende mij duidelijk ook, maar waarvan ook al weer? Pas toen ik thuis kwam wist ik het weer, met deze man heb ik een potje Triviant gespeeld. Erg aardig man. Hopelijk zet hij een goed stuk over onze projectdag in de krant.

Elke dinsdag ochtend staat mijn eerste jaar atheneum klas te dringen voor de deur van 013 in het Thorbecke Scholengemeenschap in Zwolle. "Kunnen we al naar binnen? We willen graag beginnen!" zeggen de leerlingen enthousiast. Ik liet ze werken aan een portret dat uiteindelijk een Cover uiterlijk kreeg. Nu heb ik deze werken becijfert en aankomende dinsdag, de laatste dag dat ik deze leerlingen les geef, krijgen zij deze cijfers terug.

 

De laatste week dat ik les geef op het Thorbecke Scholengemeenschap is aangebroken. De leerlingen waren lastig, leergierig, creatief, luidruchtig, aardig, moeizaam, open, vriendelijk, ontzettend vervelend af en toe, maar ik ga ze missen. Ik heb meerdere klassen: een eerste klas atheneum, een tweede klas havo/ atheneum en een module klas waar alle niveau's uit het tweede jaar in zaten.

In de stage heb ik meer geleerd dan ik hoopte te leren. Ik heb voornamelijk leren om gaan met de leerlingen en het voor de klas staan. Daarbij heb ik ook veel van de leerlingen zelf geleerd, die mij lieten zien hoe een individu kan groeien op een voortgezet onderwijs. Leerlingen reageren op elkaar, maar kunnen ook erg in zich zelf trekken. Ik vind het individu erg interessant en wil zeker in de toekomt een school kiezen die daar extra zorg toe reikt.

 

In het begin sta je daar dan, voor de klas, voor de alle eerste keer. Alle leerlingen trekken niks van je aan en kletsen rustig door, terwijl je de aandacht probeert te krijgen. Daarbij moet die aandacht ook nog eens bij jou blijven en niet weer over gaan in kletsen of klieren. Dan is het ook nog hopen dat ze de opdracht snappen, dat je de opdracht duidelijk uitlegt, dat alle materialen aangereikt kunnen worden, dat alle leerlingen meteen aan de slag kunnen... Er komt een stuk meer bij kijken dan in de eerste plaats lijkt bij een leraar. De meeste leerlingen zullen de opdrachten niet eens leuk vinden, hoe enthousiast je ze ook brengt. Toch is alle energie die je in de opdracht steekt het zeker waar. De leerlingen zullen uiteindelijk toch wel trots zijn op hun eindwerk en ze hebben er wat van geleerd.  

 

Ik kijk al uit naar mijn volgende stage en vind het jammer dat ik de klassen moet missen. Hopelijk kunnen ze mijn opdrachten waarderen en vonden ze de tijd ook de energie waard.  

 

Gisteren ging ik naar de verjaardag van mijn tante in Gouda. Omdat ik zelf in Zwolle woon, is dat een eindje reizen. Gelukkig kon ik met mijn ouders mee rijden. De heen weg reden mijn zus en zwager ook mee, en ging mijn zusje met de trein. Dat zelfde idee was ook voor de terug weg geplant, maar door de NS belande we uiteindelijk met zes personen in de Audi 6 van mijn vader. En ja, dat mag dan wel niet, maar we moeten wel allemaal weer thuis komen, en dit was best een goede oplossing! De reden nog vlak langs een politie, die niets zag. Zoals mijn vader al zo mooi zei: "In een Audi 6 zitten toch nooit 4 mensen op de achterbank!"  

 

Daar zit ik dan, opgepropt op de achterbank tussen mijn zusjes, naar de lichtjes van de voorbij gaande auto's te staren. Stiekem hoop ik dat ik nog wel redelijk vroeg thuis zal komen, want we hebben heel wat tijd verloren door mijn zusje op te halen op station Utrecht. Wat een gedoe zeg, om daar een beetje normaal naar het station te komen! Daar hebben we uiteindelijk een half uur over gedaan. Mijn zusje zou namelijk eerst met de trein van Gouda weer naar Groningen gaan, waar ze woont, maar kwam er in Utrecht achter dat de treinen tussen Amersfoort en Zwolle niet rijden. "Het is een avontuur!" heeft mijn zwager al een paar keer vrolijk gezegd, maar niemand reageert er echt enthousiast op. Mijn been begint te slapen en ik begin daarom een heen en weer te schuiven. Zuchtend kijk ik op mijn mobiel. Kwart over tien zullen we bij mijn ouders zijn, maar dan ben ik nog niet thuis. Dan moet ik mijn spullen pakken en verder reizen naar Zwolle.

Over mijn zwagers schouder kijk ik mee naar zijn rijgedrag. Sinds kort heb ik zelf ook rijlessen en dat heeft mijn beeld over auto's ook meteen verandert. Ik heb van jongs af aan auto's altijd maar monsters gevonden. Ik vond het daarom denk ik ook leuk om samen met mijn zusje zand naar rijende auto's te gooien. Een keer zat er per ongeluk steentjes tussen dat zand, daar was die bestuurder niet zo blij mee. Ik was achttien jaar toen ik naar Zwolle ging om te studeren, maar ik durfte nog steeds niet in een bus te stappen. De reden weet ik niet precies, maar ik voelde mij in ieder geval erg benauwd in een bus. De weg naar school was echter te lang om te lopen, dus zijn vrienden uiteindelijk maar mee gegaan om mij van mijn bus angst af te helpen.

 

Mijn eerste rijles vond ik vreselijk, mijn hart klopte in mijn keel en ik was constant bang dat ik ongelukken zou veroorzaken. Ik heb nog een uur moeten bij komen daarna. Toch was ik ook een beetje trots, dat ik eindelijk de stap had genomen om rijlessen te nemen. De week daarna, moet ik weer.. Ik begon mij van te voren al helemaal zenuwachtig te maken. Weer werd ik bang dat ik mensen zou aanrijden, wat moest ik doen als het stoplicht rood werd? En wat als het groen wordt? Aaah, waarom toeteren die auto's achter mij? Ohnee, wat is ook al weer links en wat rechts? Ik heb nu vijf lessen gehad, en ik kan gelukkig zeggen dat ik beter ben dat de eerste les en dat ik het iets minder eng vind. Ik denk alleen dat ik nooit een 'scheur chick' word. Uiteindelijk wil ik alleen wel mijn mooie Mini Couper voor het huis hebben staan, waar ik dan mee weg kan rijden. Of zo'n auto die kinderen tekenen, die een lage voorkant en achterkant hebben, rechte hoeken. In olijf groen.

"Bij 200 toeren moet je toch doorschakelen?" zeg ik tegen mijn zwager. Ik kijk nog steeds mee naar hoe hij rijdt. Hij schakelt door, maar hij verteld mij ook dat niet elke auto het zelfde werkt. Zo heb ik ook geleerd dat ik mijn handen op kwart voor drie moet houden, maar mijn zwager is tien voor twee gewend. Ik probeer onhandig mijn arm achter de rug van mijn zus te leggen, zodat mijn schouder wat minder in de knoop ligt. "Zal ik de volgende keer anders rijden?" vraag ik wat onserieus, maar stiekem zou ik er maar wat nerveus van worden als er zoveel mensen over mijn schouder mee zouden kijken. Ik hou het nog wel even bij de rijlessen.

Terwijl Kasabian mij via de Ipod entertaint, observeer ik de mensen in de verlichte trein waar ik mij in bevind. Buiten gloeien in de verte lichtjes die de stad voorstelt die ons verlaat. Verder is er alleen maar diep zwart om ons heen. Dat maakt deze onbekende mensen des te meer interessanter voor mij.

 

Tegen over mij is er een man van middelbare leeftijd in slaap gevallen, al zie ik hem wel af en toe stiekem door zijn oogharen door gluren. 'Ja, meneer, ik kijk nog steeds.' De punt van zijn paraplu steekt gevaarlijk naar hem toe, als of de man een wapen op mij gericht heeft. Ik buig mij dan ook niets voor niets iets van deze man af. De vrouw naast hem kijkt met een zuur gezicht naar Musta, mijn kat. Zodra ze ziet dat ik haar observeer, perst ze met moeite een zuinig glimlachje op haar gezicht en wendt haar hoofd dan snel van mij af. Mijn blik glijd langs de rij stoelen naar een man achter in de kleine coupe. Zijn hoofd ligt in zijn nek terwijl hij ligt te slapen. Zijn hoofd schud mee met de bewegingen van de trein, alsof hij alsmaar nee wil schudden. Voor hem zit een jongen die ik maar half kan zien. Toch valt hij op vanwege zijn fel gele shirt. Hij probeert te leren en daarbij speelt hij met zijn onderlip. Hij zal zich wel niet kunnen concentreren, want er zitten drie vrouwen druk met elkaar te praten over wat ze op de markt gekocht hebben. Ik zelf vind het prul, maar de manier waarop zij erover praten maakt het schatten.

 

Bij het volgende station stapt de man tegen over mij, die zijn paraplu op mij richtte, uit. Wat andere mensen stappen ook uit, waardoor de vrouw schuin tegen over mij meteen een plekje bij een bekende opzoekt. Er komt een man met een lange regenjas, een witte baard, wat pluizig wit haar en heel wat denk rimpels de coupe binnen. In mijn ogen duidelijk een filosoof. Hij kijkt mij even over zijn half ronde bril aan en gaat achter in de kleine coupe zitten. De stoelen tegen over mij blijven leeg. Niemand wil tegen over dat starende meisje met de zwarte kat zitten. En begint ze nu ook al dingen te noteren? De heks!  

De filosoof heeft er ook wat te lezen bij gepakt. Hij zit naast een vrouw die wat doelloos uit het raam is gaan kijken, terwijl iedereen weet dat je dan niet veel meer dan je eigen spiegelbeeld ziet. De filosoof kijkt wel af en toe alert op, hij trekt daarom ook mijn nieuwsgierigheid. De coupe wordt steeds leger. De vrouwen zitten nog steeds gezellig te kletsen over hun inkopen, terwijl de jongen zich nog wat meer verdiept in zijn leerstof en de filosoof... is hij aan het observeren? Hij kijkt over zijn half ronde brilletje mij weer even aan. Hij lacht niet. Ik lach niet. We blijven elkaar een paar tellen gewoon even strak aan kijken. Ik ga weer verder met schrijven en.. hij ook! Eigenlijk zou ik even op willen staan, even nieuwsgierig van dichtbij kijken wat deze man bezig houdt. Maar ik blijf zitten. Ik kijk de coupe nog even rond. Misschien heeft hij mij door. Kan hij mijn gedachten kraken. Weet hij wat mij bezig houdt. Begrijpt hij wat ik allemaal opschrijf? Wat ik denk? Wat ik ga doen? Ik begin mij zo veel af te vragen dat ik bijna vergeet dat ik uit moet stappen. Ik word bijna overdondert met vragen en mogelijkheden dat ik bijna vergeet wat mijn bestemming van deze reis was.

 

Misschien is deze man niet eens een filosoof, maar gewoon een oude man met een kruiswoordpuzzel. Maarja, misschien ben ik ook wel gewoon een studente met haar kat op weg naar haar ouders om daar het weekend door te brengen.  

Gister begon de dag als een regen achtige herfstdag. Terwijl ik midden in de nacht drie keer wakker gesmst was, voel ik mij nog niet echt jarig. Ik sta gewoon vroeg op en fietste door de koude wind naar school. De felicitaties op school zijn een warm welkom voor mij. Toch verloopt de rest van de middag niet anders dan andere woensdagen. Ik moet zelfs nog iets langer op school blijven omdat ik een filmpje van mijn stage op dvd wil zetten. Ondertussen kan ik wel fijn even aan een illustratie opdracht werken.

 

Thuis gekomen zak ik op een stoel en beantwoord ik de virtuele felicitaties en bekijk de verjaardagspost. Zelfs wanneer mijn zusje belt realiseer ik mij nog steeds niet helemaal dat ik echt jarig ben op deze stormachtige herfstdag. Terwijl ik mijn verwaaide haar borstel, verschijnt er een kort smsje op mijn mobiel 'Ben je er bijna? Het eten staat klaar! Tot zo schoonheid' van de lieve jongen. Hij heeft eerder deze dag gevraagd of ik om zes uur naar zijn huis zou willen komen. Dus ik kijk nog snel even in de spiegel, en sta ik een paar tellen buiten in de koude wind. Ik haal mijn fiets van het slot, maar zodra ik op de fiets zit heb ik spijt dat ik niet ben gaan lopen. De lieve jongen woont namelijk maar 200 meter van   mij vandaan en de wind houd mij op de fiets erg tegen. Ook is er nu niets meer van te zien dat ik zo net nog mijn haar geborsteld heb. Gehaast zet ik mijn fiets neer en loop het korte trapje op naar het herenhuis. Ik zet mijn Ipod uit en er wordt bijna meteen open gedaan. De jongen kijkt mij met een vrolijk gezicht aan. "Je ziet er mooi uit" zegt hij en gooit de deur voor mij open. Meteen zie ik dat het huis vol staat met kleine kaarsjes vanaf de entree, op de trap, op de gang en op de kamer van de lieve jongen. Een beetje verbaast loop ik naar beneden. Ik moet er een beetje op lachen. Heeft hij dit voor mij gedaan? Wat ontzettend lief! Op zijn kamer aangekomen trek ik mijn jas uit en nodigt de jongen mij uit voor het eten wat hij voor mij gemaakt heeft: Groentensoep met kruidenstokbrood en quiche.

Na het eten stelt de lieve jongen voor om samen naar de bioscoop de gaan. Ik mag van hem een film uitkiezen. Na een tijdje lopen we door de herfst wind naar de binnenstad van Zwolle. De kaarsjes in huis laat de jongen gewoon branden. "Die gaan vanzelf wel uit." vind hij. Het eten blijft ook gewoon op tafel staan, nog niet wetend dat de huisgenoot van de jongen daar zijn winst uit haalt, en daar later ook gewoon van gaat eten. Zwolle is verlicht met kerstverlichting en doet dus helemaal met onze sfeer mee. We zijn de laatste die de zaal binnen lopen bij de film De Storm. Een film waar ik veel mensen al over heb horen praten. Samen met de lieve jongen zit ik helemaal achter in de zaal, met z'n tweeen op een rij.

 

Op deze stormachtige avond ben ik mij toch erg jarig gaan voelen. De avond maakte alles goed, want het was een erg bijzondere avond.

Als kind vond ik volwassen mensen maar saaie mensen, die nooit eens iets leuks in hun leven deden. Hoe konden zij nooit de verleiding voelen om iets geks te doen? Stiekem toch nog met speelgoed te spelen of een hut te bouwen in hun achtertuin? Nee, in plaats daarvan stonden ze onderweg naar de brievenbus wel een uur stil om een saai gesprek met de buurvrouw te houden. Ik hoopte echt nooit zo te worden.  

 

Wat ik ook erg saai vond was op alleen een velletje tekenpapier tekenen. Waarom alleen op zo'n klein blaadje, als het hele huis witte muren heeft? En niet alleen de muren, ook het plafon is wit! Ik kon de verleiding niet weerstaan om even met mijn krijtje eerst langst de kast (hee, dat is leuk!) en toen langs de muur.. het bed.. het plafon! Mijn ouders daarin tegen waren daar een stuk minder gelukkig mee. Het mooie was, dat toen mijn familie verhuisde naar een ander huis, ik een kamer voor mij zelf kreeg. Tegen die tijd kon ik ook al wat beter tekenen en tekende ik hele verhalen op mijn wanden. Mijn eigen verhaaltje voor het slapen gaan. Er kwamen tekstwolkjes bij te staan en er moesten ook grapjes in verwerkt worden. Ik breidde het uit tot een compleet verhaal. Maar op een dag werd deze muur geschilderd in helder wit, zodat ook ik een nette kamer zou krijgen. Het werd voor mij ook weer tijd om mij te beperken op papier... of toch niet?

 

Ik word nu bijna 21. Officieel ben ik dus bijna volwassen. Maar diep in mij zit nog steeds dat kind, dat graag buiten de lijntjes tekent en volwassenen maar saaie mensen vind.  

Zij was als kind al  

een buitenstaande

zij hoorde er niet echt bij

maar in haar eigen wereld

houdde zij stand

zij droomde

en haar fantasie

wilde tot leven komen

 

Hij was als kind al

een buitenstaande

hij was een dromer

die niet goed wist

wat zijn droom was

toch wilde hij zo graag

de wereld zien

zoals hij echt is

 

Zij ontmoette hem

hij ontmoette haar

haar fantasie was hij

zijn droom was zij

toch stonden ze niet meteen

open voor elkaar

sloten zichzelf af

voor hun droom

 

Ze draaide

om elkaar heen

als een roos

in de wind

leerde elkaar kennen

en werden uiteindelijk  

toch samen

een eenheid

Zij en hij

zijn samen

in hun eigen wereld

met hun eigen fantasie

zij hebben samen

een droom

die ze laten

uitkomen samen

 

 

Vannacht heb ik een heel bijzonder gebouw bezichtigd dat architectonisch wonderbaarlijk in elkaar zit. Het had mij zo overdondert dat ik het blijkbaar de hele dag weer vergeten was, tot het mij onder het leren van de tentamenstof voor maandag weer binnen schoot. Dit gebouw bestaat namelijk niet, maar onthulde zich in mijn droom.

 

Ik stap een nieuw ziekenhuis binnen, hier ben ik nooit eerder geweest. Eerlijk gezegd weet ik ook niet waarom ik hier ben. Ik weet alleen dat ik hier een afspraak heb. Door de smalle gang loop ik door naar de wachtkamer. De kamer is donker en er staan geen stoelen of banken om op te gaan zitten. De kamer is enigszins verlicht door de blauwe en paarse doffe lampen aan de wanden. De mensen die hier wachten lijken dit geen interessante kamer te vinden en staan rustig te wachten. Tot mijn schrik begint de kamer opeens te draaien. Erg langzaam schuiven de wanden en de vloer. Ik kan mijn evenwicht net bewaren, terwijl de andere mensen in de ruimte stijf stil blijven staan. Dan hoor ik een vriendelijke stem achter mij mijn naam roepen. Er is een deur open gegaan en mijn dokter staat daar op mij te wachten. Ik kon in een met daglicht verlichte kamer. Op de grond licht gras en ik hoor gelach van spelende kinderen. Ik kom ook nog eens een bekende tegen die mij verteld dat ik geluk heb met deze goede dokter en dat hij mij goed zal behandelen. Ik voel mij meteen op mijn gemak en loop achter deze dokter aan.

Toch blijft het een mysterieus ziekenhuis.

 

Ik ontwaak uit mijn droom

en hoor jou gelijkmatige ademhaling

ik open mijn ogen

en zie een slapende engel

naast mij liggen

mijn koude hand

strijkt langs jou warme wang

ik zet een kop koffie voor jou

en voor mij wat thee

broodjes in de oven

zondag geur heerst in huis

jij ontwaakt

en glimlacht naar mij

zo zou het van mij

altijd mogen zijn

Rustig beweeg jij je voort

graag in jou eigen wereld

achter die heldere ogen

een mistrieuze gedachte gang
zo groot en toch zo klein

iedereen kan jou zien

en toch ook niet

overal waar jij geweest bent

keert rust

zonder dat men realiseert

dat jij dit veroorzaakte

en bij mij

laat je een grotere indruk achter

uiteindelijk

omdat ik het gevoel krijg

dat ik jou nu pas

echt gezien heb.